Miałem 20 lat. Na studiach "od pierwszego wejrzenia" poznałem wspaniałego człowieka. Podłożył mi ten film, mówiąc, że według jest starszego brata (a był to wybitny człowiek) to jeden z prawdziwszych filmów o mężczyznach i kobietach. Zanim przejdę dalej, powiem, że Mike Nichols to jeden z tych, którzy są gigantami prowadzenia historii. Zaś Jack Nicholson i Art Garfunkel - mistrzostwo grania. No i przypominając sobie teraz ten film, zapomniałem, że grała tam przepiękna Ann Margaret, ukazując swe walory. Skrewił Elvis, że jej nie wziął, bo śpiewać również potrafiła. Film to słodko-gorzka opowieść o potrzebach, gierkach, schematach, relacjach damsko-męskich. Napisałem "słodka", ponieważ ten gorzki wycinek, to przecież tylko wycinek rzeczywistości i nie można tego traktować jednostronnie. Reżyser uwypuklił te gorzkie punkty. O uczuciach, alienacji, uległości, miłości, seksie. - Chcę Ciebie. - Ja jestem zajęty przeze mnie. - Dlaczego dajesz się tak poniżać? Nie pot...