Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest. Miłość nie zazdrości, nie szuka poklasku, nie unosi się pychą; nie dopuszcza się bezwstydu, nie szuka swego, nie unosi się gniewem, nie pamięta złego; nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz współweseli się z prawdą. Wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, we wszystkim pokłada nadzieję, wszystko przetrzyma. Miłość nigdy nie ustaje. Gdy to czytałem, będąc nieopierzonym młodzieńcem z sypiącym się wąsem, uważałem to za istniejący w ludzkiej wyobraźni ideał miłości. Nie, że egzystuje sobie gdzieś w stratosferze, lub pływa w najgłębszych oceanach. To miał być wzór, do którego mieli dążyć ludzie. Człowiek jest uczony miłości, uczy jej się sam na podstawie swych doświadczeń z lat młodości. Myśli, czuje, pragnie, tęskni, cierpi, czeka. Czekanie i nadzieja kształtowały i szlifowały wiele krawędzi. Z diamentu brylant. Nie czytałem do tego od bardzo wielu lat. Dziś ponownie coś mi o tym...