Karmanam

Kiedyś chciałem tego co stałe, a podświadomie goniłem za tym co zmienne. Nawet nie była to moja wina. Nie zdawałem sobie z tego sprawy. Łatwo było mnie odciągnąć od ważniejszych spraw. Potrzebne mi były bowiem bezustannie emocje. Dzisiaj te emocje odnajduję w tym co stałe. Potrafię je identyfikować, wyrażać. To słodycz, rozkosz. Nie biegnę za tym co fałszywe, złudne. Doceniam to, co jest wartościowe. Czasem nawet trudno mi uwierzyć, jak może zmienić się widzenia świata. Zupełnie inaczej widzę siebie, innych, swoją przyszłość. Co ciekawe, choć wspomnienia są takie same (nie zmienia się wspomnienie danego faktu czy tego, że było np. rozkoszne), to jednak zmieniła się również ich ocena. Nastąpiło zrozumienie, spojrzenie z innej perspektywy, co także rzutuje inaczej na teraźniejszość. Inaczej oceniam ludzi i ich tamte zachowania, inaczej siebie. Poukładane wszystko tak, jak to chyba powinno być.

Można cieszy się ze zmian. Obserwować wzrost. Czekać na nowe. Niekoniecznie oznacza to coś gorszego. Zmiana to także dojrzewania. Zawsze możesz spróbować patrzeć i wybierać tylko negatywy ze zmian (coś odeszło, coś nie wróci, coś przeminęło), ale możesz wybierać pozytywy (coś przyszło, coś nowego się stanie, dojrzewamy, mądrzejemy, obserwujemy wzrost, zmianę, doskonalenie). Na każdy proces można spojrzeć dwojako. Zależy co... potrafisz widzieć. Bo chcieć można i czegoś, ale pewnych rzeczy czasem trudno się uchwycić. Ciężko osobie w głębokim smutku kazać widzieć te pozytywne strony. Nie zobaczy, a nasze naleganie może tylko zirytować osobę.  Jeśli jednak chcesz cieszyć się podwójnie z czegoś, zachować coś w pamięci, w sercu, nie żałować tego co minęło, a pozwolić sobie na radość ze zmian, wzrostu, dojrzewania, to pomnóż właśnie tą radość. Jak? Zaproś kogoś do obserwowania, do delektowania się, do wspólnego cieszenia się, że coś wzrasta. Nie będziesz żałować przeszłości, która ode...