Karmanam

Kiedy następuje nieodwracalne, wówczas bardzo pozytywną rzeczą jest to, że można wszystko rzucić na szalę. Odpłacić i mieć satysfakcję z tego, iż sprawiedliwości staje się zadość. Nie rychliwy, ale sprawiedliwy.

Jak to mówią, karma wraca. Cokolwiek uczyniłeś, wróci do ciebie. Dawno temu byłem w chorym związku. Opisuję to powoli w tekście "Neurotyczka". Pół roku temu "wykazała się" ponownie bezinteresowną złośliwością, małostkowością i po prostu głupotą. Jej wykrzywioną od złości twarz zarejestrowała kamera w długopisie (zabrałem ją, aby nagrać posiedzenie komisji, co do której uczciwości miałem wątpliwości; ona była tylko świadkiem). Teraz co się okazało? I to kilka dni temu? Otóż dokonywała drobnej prezentacji na szkoleniu, którego byłem uczestnikiem. Nie miałem pojęcia, że tak się nasze drogi przetną. Co ona wiedziała - nie wiem. W każdym razie usiadła za biurkiem i od razu widać było, że biorą ją nerwy. Zrobiła się czerwona, zaczął jej głos drżeć. Głupio się tłumaczyła, że "nie będzie mówić swym głosem z powodu targów". Ni ufam ludziom, którzy unikają spojrzenia prosto w oczy. Nie była w stanie - patrząc w kilkunastoosobową publiczność - spojrzeć mi w oczy. ...

Czy masz obowiązki dorosłego człowieka? Czy jesteś samodzielny? To oznacza pełne wzięcie odpowiedzialności za swoje życie. Za swoje utrzymanie, to, co od Ciebie zależne. Czy jesteś w stanie podjąć coś, jeśli sobie wyobrazisz, że możesz polegać tylko na sobie? Do jakich rzeczy zminimalizujesz swoje życie, aby być w pełni niezależnie odpowiedzialnym za nie? Jeśli nie stać cię na samochód, podróżujesz autobusem, rowerem, piechotą. Jeśli nie stać cię na srebrną zastawę, używasz sztućców stalowych. Czy jesteś sam w stanie zapewnić sobie wyżywienie, dach nad głową? Samodzielnie? Nieważne jakie warunki. Takie, na jakie cię stać. Teraz, jeśli odpowiedziałeś przecząco, masz nad czym pracować. Jeśli twierdząco, przechodzimy dalej. Czy byłbyś w stanie wziąć na siebie więcej? To druga strona "medalu". Otóż ludzie często mają tyle, na ile się mobilizują (chodzi tu oczywiście nie o posiadania w sensie dóbr, ale o wszelkie relacje, własną rodzinę, choć i później także zasoby materialne). J...

Jak napisać książkę? Jak to mawiał mój ojciec, za swoim wykładowcą: dupą. Książkę trzeba wysiedzieć przy komputerze (kiedyś przy maszynie). Wszystko nakładem określonego czasu. Proste. Konkretniejsze dane podał mi mój przyjaciel. "Należy stworzyć treść na 10 arkuszy, każdy po 40 tysięcy znaków ze spacjami, czyli około 400 tysięcy znaków ze spacjami. Przyjmując 1800 znaków ze spacjami na stronę, wychodzi jakieś 220 stron Twojej książki. Jeżeli przez trzy miesiące będziesz zbierać materiał, a potem już tylko pisać 2 strony dziennie, to za mniej więcej osiem miesięcy będziesz autorem książki." Tematykę zostawiam czytelnikom/przyszłym autorom książki. Ja zostanę przy pisaniu scenariuszy. Myślenie obrazami, planem filmowym. Opowieść słowem zostawiam tym, którzy potrafią to znacznie lepiej. Jeśli ktoś ma do opowiedzenia ciekawą lub osobistą historię, w której odnajdą się i inni, zachęcam. Nie ma co liczyć na pieniądze, to nie dawne czasy. Ale na satysfakcję, rozwój. Nawet, jeśli...

W każdej pracy można znaleźć jakieś przyjemności. Może to być czas wolny w dni powszednie, kontakt z ludźmi, finanse, urozmaicenie w zakresie trybu pracy. Jeśli jednak odczuwa się w pełni radość z pracy, to jest to niewątpliwie wielki plus. Praca, która pozwoli się rozwijać, uczyć się, poznawać nowe, osiągać coraz lepsze wyniki finansowe, ale przede wszystkim robić to co się lubi - oto satysfakcja zawodowa. Wówczas następuje samonapędzające się koło zamachowe. Być docenionym - starać się bardziej. Starać się bardziej - być docenionym. Ku obopólnej satysfakcji. Jeśli dążysz do tego, co lubisz - osiągniesz. Nie dziś, nie jutro, może nie za rok, ale w końcu nastąpi. Wcześniej niż później. Cierpliwości.