Karmanam

Obejrzałem film dokumentalny. Opiszę tylko z grubsza, a moje refleksje zawrę innym razem. "Roman Polański - moje życie". Właściwie to sfilmowana rozmowa Romana Polańskiego z jego przyjacielem. Uzupełniona i zilustrowana fragmentami filmów, archiwaliami z czasu wojny. Rozmowa jakże wstrząsająca, bo szczera. Przejmujące są chwile, gdy reżyser wspominając swoich rodziców z czasów wojny, płacze. Takie chwile z dzieciństwa nigdy nie wychodzą z człowieka. Przypomniałem sobie od razu "Obywatela Kane'a". To przecież film o tym, jak potężny człowiek wspomina z kolei szczęśliwe chwile dzieciństwa, jako czas, który był motorem jego życia. Roman Polański zapłakał przed kamerą, gdy mówił o tym, jak w czasie wojny zobaczył ojca po pewnym czasie rozłąki. Płakał także na wspomnienie chwili, gdy ojciec ze łzami w oczach zakomunikował mu, iż Niemcy zabrali matkę do obozu. Była w tym czasie w ciąży. Została zagazowana i spalona. Opowiadał także okropieństwa wojny, których wspomn...

Czy to chwalebne, czy żałosne kochać kogoś, kto Ciebie nie kocha? Zależy. Czasem trudno dotrzeć do kogoś i wydaje się, że nie kocha, a jednak kocha, tylko nie umie potrafi pokazać. Wtedy jest to cierpliwa miłość, licząca na zmianę tegoż zachowania. Ale jest miłość z obu stron. Jeśli jednak kocha się kogoś, kto ma zupełnie Ciebie gdzieś daleko, albo nawet jeszcze gorzej - myśli o zupełnie innej osobie, to wtedy popatrz na siebie: czy nie jest to żałosne? Lepiej kochać tych, którzy mogą pokochać Ciebie. Choć przed wieloma laty, bardzo dawno temu, zakochałem się w pewnej kobiecie. Była inteligentna, przepiękna. Miała ona partnera. Kochałem, czekałem, licząc się z tym, że mogę się nie doczekać. Do pewnego momentu by to przecież trwało. Byłem jednak w tej dobrej sytuacji, że widywałem się z nią codziennie, spędzałem z nią czas. Żyłem normalnie, rozwijałem się, byłem interesujący, miły, z poczuciem humoru. Na tle jej partnera wydałem się znacznie bardziej atrakcyjny. Czekałem długo. Rozsta...