Widzę czasem osoby, których zachowania mógłbym nie rozumieć. Mógłbym, gdybym sam nie był kiedyś taki sam... I nawet nieco z przerażeniem patrzę, jaki potrafiłem być. Nie, nie robię z siebie monstrum. Zawsze byłem wraliwym człowiekiem, inteligentnym, z poczuciem humoru, z którym można było dobrze spędzić czas. Ale bywały chwile i czasy, gdy moje negatywne emocje przesłaniały to wszystko. Gdy to wszystko się we mnie zmieniło, po procesie dłuższym niż rok, widzę siebie jakby z zewnątrz. Tamtego. Jak ludzie, których czasem spotykam. Tak samo się izolowałem. Chciałem, aby to inni się zmieniali, nie ja. Dokonała się zmiana, kiedy skupiłem się na sobie. Dziś mówię o uczuciach. Wyrażam je. Żyję emocjami, takimi jakie są. Nie ukrywam ich, by zatruwały mnie i powodowały niepewność u osób bliskich, dalszych. Nie zastanawiają się długo, rozumieją, ponieważ mówię, pokazuję. Byłem taki sam jak ludzie zamykający się na świat. Tak samo wymagałem od innych i oczekiwałem, aż ktoś zrobi pierwszy krok, d...