Karmanam

Politycy celowo grają "Culture of fear". Aby coś uzyskać. Media również. Ludzie są bombardowani informacjami, które prowadzą do depresji, złości, bezsenności. Zbiorowa panika podświadomie żyje już własnym, niekontrolowanym życiem. Straszone są dzieci. Straszenie dorośli, którzy przecież w sferze emocjonalnej czerpią ze swego dzieciństwa. Strach. Nie boi się chyba niczego na Ziemi ten, który jest na łożu śmierci. A może nie? Może obawia się bólu? Wierzący obawia się czasu po śmierci. Choć zawsze ma nadzieję, że potem będzie dobrze. Niewierzący nie ma się czego obawiać. Koniec materii jest końcem formy. Materia przybiera inną formę. Bojaźń rozpadu może dominuje? Czego boisz się Ty? Tak naprawdę, głęboko? Czasem w snach otwierają się zamki obaw. Choć trudno je niekiedy zinterpretować. Rozpad, rozczłonkowanie oznacza uczucie agresji, złości. Ale czym jest strach w śnie? Czego się boisz?

Kiedyś byłem antyklerykałem. Tak. Trzeba mówić o swojej przeszłości, przyznać się do czegoś. Zrozumienie Pojąłem długo potem, z czego to wynikało. Musiałem dotrzeć do emocji, jakie pogrzebałem w pamięci na około 32 lata. Oczywiście racjonalizowałem to wszystko, albowiem człowiek potrafi "wytłumaczyć" sobie wszystko. Znajdzie argumenty na to, na co chce znaleźć. Jak i wymówki, gdy nie chce czegoś przyjąć. Nie dotyczy to tylko naukowej postawy np. w badaniu określonych zjawisk fizycznych, zachowania się cząsteczek. W naszym życiu codziennym, wszystko można "udowodnić" lub "obalić". Postawa Wynikała więc z tego, czym nasiąkł układ nerwowy właściwie kilkadziesiąt lat wcześniej. Rzutowała ona na określone działania. Co więcej, teraz mając do tego dystans, widzę, jak postępują osoby wierzące, ale przede wszystkim jaśniejsze jest postępowanie osób antyklerykalnych. Nie chodzi o ateizm. Ale o antyklerykalizm właśnie. Wierzący mogą być agresy...