Właściwie nic tu od siebie nie będę pisał. Poza tym, że czytając jego myśli, napotyka się tak ogromną mądrość, spokój, zrozumienie, humanizm, inteligencję, że stanowi ideał, który chciałoby się osiągnąć. Szkoda, że ten człowiek odszedł tak wcześnie.
Cytaty z jego książek, zamieszczone na Wikipedii.
Absolutna władza wiąże się z absolutną zależnością. Lek wobec władcy i sędziego jest może nawet silniejszy niż lek przed śmiercią.
Bardzo łatwo znaleźć się poza kręgiem ludzi normalnych.
Choć człowiek niejednokrotnie narzeka na pracę, nie może się bez niej obejść.
Człowiek, który ma odwagę wziąć odpowiedzialność za samego siebie, na ogół szybciej się starzeje niż ten, który tę odpowiedzialność przerzuca na otoczenie.
Homo faber kształtuje swoje widzenie świata według narzędzia, którym ten świat zdobywa.
Matka przynosi radość życia, ojciec – radość moralności.
Miliardy komórek nerwowych, z których zbudowany jest ludzki układ nerwowy, tworzą wspólną melodię, którą nazywamy strukturą czynnościową.
Mimo że życie nasze jest pasmem cierpień i radości, przykrości i przyjemności, bólów i rozkoszy, to jednak nie potrafimy uchwycić istoty zasady przyjemności i przykrości.
Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.
Praca jest jednym ze sposobów zespolenia się z otoczeniem.
Ze wzrostem poczucia władzy rośnie poczucie własności, a maleje poczucie rzeczywistości.
Związek uczuciowy z matką jest matrycą, na której kształtują się dalsze powiązania uczuciowe z otoczeniem.
Agresja idzie w parze z lękiem.
Ośmieszenie jest najczęściej używaną i najskuteczniejszą formą społecznej agresji.
U człowieka agresja, zabijanie, okrucieństwo mają główną przyczynę w chęci obrony lub poszerzenia granic „mojego”.
Cywilizacja to władza nad światem, a kultura to miłość do świata.
Wartościowanie człowieka według jego użyteczności jest jedną z ujemnych cech cywilizacji technicznej.
Dziecko jest dla siebie kosmosem.
Dziecko gaworzy dla samej przyjemności gaworzenia. Dziecko wcześniej rozpoznaje stan psychiczny swojej matki niż otaczające je przedmioty.
Każde środowisko jest dobre i złe zarazem.
Pomostem łączącym świat zewnętrzny z nami jest symbol, jest znak, który świat otaczający nam daje i który dla nas coś oznacza.
Alkohol redukuje udrękę pytań związanych z obrazem samego siebie.
Cechą życia jest (...) pęd ku przyszłości.
Nadmiar wiadomości o ludzkim cierpieniu wywołuje w końcu zobojętnienie; z psychologicznego punktu widzenia jest to mechanizm obronny.
Nuda i pośpiech więcej męczą niż intensywny wysiłek umysłowy czy fizyczny.
Polacy lubili i lubią pić „do dna”. Przeważa u nich typ picia heroiczny i samobójczy.
Potrzeba twórczości, tj. narzucania otoczeniu swej wizji świata, jest jedną z zasadniczych cech człowieka.
Schizofrengenna matka nadopiekuńczością maskuje brak miłości.
Schizofrenik może powiedzieć o sobie „królestwo moje nie jest z tego świata”.
Czas depresji jest złym czasem, od którego chciałoby się uciec, ale nie ma gdzie; chory jest w nim zamknięty, przegnieciony przeszłością, teraźniejszością i bez perspektyw przyszłości. W czasie tym niewiele się dzieje; przeżycia monotonnie obracają się koło tych samych wątków: beznadziejności, poczucia winy, lęku przed katastrofą itp.
Człowiek jest jedyną istotą zdolną do tworzenia, ale też do bezmyślnego niszczenia.
(...) człowiek pociesza się, że jutro będzie inaczej. W poczuciu zmienności tkwi zawsze nadzieja lepszego. Poczucie to broni człowieka przed beznadziejnością nawet w tych sytuacjach, które, obiektywnie biorąc, są beznadziejne. Tylko nad światem depresji napis jest identyczny jak ten, który Dante postawił nad bramami piekła: „Porzućcie wszelkie nadzieje”. W depresji nie ma już przyszłości, panuje w niej wieczność ciemnej teraźniejszości i równie ciemnej przeszłości.
Decyzja wymaga niesłychanego wysiłku.
Depresję reaktywną może wywołać nagła utrata przedmiotu miłości. Ocena siły urazu musi być zawsze robiona ze stanowiska chorego, a nie obserwatora, chodzi tu bowiem o uczucia chorego, a nie lekarza. A siła powiązań uczuciowych nie ma obiektywnej miary.
Hierarchię ważności łatwo jest ustalić, gdy potrzeby dotyczą dwóch podstawowych praw biologicznych (głód, pragnienie, potrzeba powietrza, popęd seksualny, macierzyństwo itp.). W życiu ludzkim jednak potrzeby te rzadko występują w „nagiej” postaci, zwykle są jak gdyby „owinięte” w inne potrzeby związane z życiem społecznym, z obowiązującym w danej kulturze systemem wartości.
Jeśli w życiu obozowym, w tym „anus mundi” tyle było poświęcenia, odwagi, miłości drugiego człowieka, a więc zjawisk w tych warunkach – zdawać by się mogło – zgoła niemożliwych, to właśnie dzięki tej wewnętrznej wolności.
Kto nie buduje, musi burzyć.
Po wielu latach pracy psychiatra czasem nabiera przekonania, z którym się na ogół nie zgadza, że ci, którzy są jego pacjentami, są w jakimś sensie lepsi i głębsi od tych, którzy nie są uważani za innych. Wyraziła tę myśl (...) jedna z pielęgniarek: Do nas trafiają ci, którzy więcej czują i widzą.
Światy marzenia sennego i rzeczywistości nie są tak ostro oddzielone, jak się to powszechnie przyjmuje, i oba przeplatają się ze sobą. A poczucie rzeczywistości, które towarzyszy każdemu z nich z osobna, ale nigdy obu razem, przy braku ostrej granicy między nimi ulega zachwianiu. I gdy dokładniej przyjrzeć się poczuciu rzeczywistości, to nie jest ono tak pełne i mocne, jak by się w pierwszej chwili zdawało.
U młodych samobójstwo jest wołaniem o pomoc, u starych jest tylko wołaniem o śmierć.
Wśród narodów europejskich Polacy są zaliczani do histeryków.
Zarówno przebywanie w obozie koncentracyjnym, jak schizofrenia są przeżyciami przekraczającymi granice ludzkiej wytrzymałości i dlatego ślad jaki po sobie zostawiają, może być podobny.
Cytaty z jego książek, zamieszczone na Wikipedii.
Absolutna władza wiąże się z absolutną zależnością. Lek wobec władcy i sędziego jest może nawet silniejszy niż lek przed śmiercią.
Bardzo łatwo znaleźć się poza kręgiem ludzi normalnych.
Choć człowiek niejednokrotnie narzeka na pracę, nie może się bez niej obejść.
Człowiek, który ma odwagę wziąć odpowiedzialność za samego siebie, na ogół szybciej się starzeje niż ten, który tę odpowiedzialność przerzuca na otoczenie.
Homo faber kształtuje swoje widzenie świata według narzędzia, którym ten świat zdobywa.
Matka przynosi radość życia, ojciec – radość moralności.
Miliardy komórek nerwowych, z których zbudowany jest ludzki układ nerwowy, tworzą wspólną melodię, którą nazywamy strukturą czynnościową.
Mimo że życie nasze jest pasmem cierpień i radości, przykrości i przyjemności, bólów i rozkoszy, to jednak nie potrafimy uchwycić istoty zasady przyjemności i przykrości.
Natura jest zawsze mądrzejsza od ludzkich pomysłów.
Praca jest jednym ze sposobów zespolenia się z otoczeniem.
Ze wzrostem poczucia władzy rośnie poczucie własności, a maleje poczucie rzeczywistości.
Związek uczuciowy z matką jest matrycą, na której kształtują się dalsze powiązania uczuciowe z otoczeniem.
Agresja idzie w parze z lękiem.
Ośmieszenie jest najczęściej używaną i najskuteczniejszą formą społecznej agresji.
U człowieka agresja, zabijanie, okrucieństwo mają główną przyczynę w chęci obrony lub poszerzenia granic „mojego”.
Cywilizacja to władza nad światem, a kultura to miłość do świata.
Wartościowanie człowieka według jego użyteczności jest jedną z ujemnych cech cywilizacji technicznej.
Dziecko jest dla siebie kosmosem.
Dziecko gaworzy dla samej przyjemności gaworzenia. Dziecko wcześniej rozpoznaje stan psychiczny swojej matki niż otaczające je przedmioty.
Każde środowisko jest dobre i złe zarazem.
Pomostem łączącym świat zewnętrzny z nami jest symbol, jest znak, który świat otaczający nam daje i który dla nas coś oznacza.
Alkohol redukuje udrękę pytań związanych z obrazem samego siebie.
Cechą życia jest (...) pęd ku przyszłości.
Nadmiar wiadomości o ludzkim cierpieniu wywołuje w końcu zobojętnienie; z psychologicznego punktu widzenia jest to mechanizm obronny.
Nuda i pośpiech więcej męczą niż intensywny wysiłek umysłowy czy fizyczny.
Polacy lubili i lubią pić „do dna”. Przeważa u nich typ picia heroiczny i samobójczy.
Potrzeba twórczości, tj. narzucania otoczeniu swej wizji świata, jest jedną z zasadniczych cech człowieka.
Schizofrengenna matka nadopiekuńczością maskuje brak miłości.
Schizofrenik może powiedzieć o sobie „królestwo moje nie jest z tego świata”.
Czas depresji jest złym czasem, od którego chciałoby się uciec, ale nie ma gdzie; chory jest w nim zamknięty, przegnieciony przeszłością, teraźniejszością i bez perspektyw przyszłości. W czasie tym niewiele się dzieje; przeżycia monotonnie obracają się koło tych samych wątków: beznadziejności, poczucia winy, lęku przed katastrofą itp.
Człowiek jest jedyną istotą zdolną do tworzenia, ale też do bezmyślnego niszczenia.
(...) człowiek pociesza się, że jutro będzie inaczej. W poczuciu zmienności tkwi zawsze nadzieja lepszego. Poczucie to broni człowieka przed beznadziejnością nawet w tych sytuacjach, które, obiektywnie biorąc, są beznadziejne. Tylko nad światem depresji napis jest identyczny jak ten, który Dante postawił nad bramami piekła: „Porzućcie wszelkie nadzieje”. W depresji nie ma już przyszłości, panuje w niej wieczność ciemnej teraźniejszości i równie ciemnej przeszłości.
Decyzja wymaga niesłychanego wysiłku.
Depresję reaktywną może wywołać nagła utrata przedmiotu miłości. Ocena siły urazu musi być zawsze robiona ze stanowiska chorego, a nie obserwatora, chodzi tu bowiem o uczucia chorego, a nie lekarza. A siła powiązań uczuciowych nie ma obiektywnej miary.
Hierarchię ważności łatwo jest ustalić, gdy potrzeby dotyczą dwóch podstawowych praw biologicznych (głód, pragnienie, potrzeba powietrza, popęd seksualny, macierzyństwo itp.). W życiu ludzkim jednak potrzeby te rzadko występują w „nagiej” postaci, zwykle są jak gdyby „owinięte” w inne potrzeby związane z życiem społecznym, z obowiązującym w danej kulturze systemem wartości.
Jeśli w życiu obozowym, w tym „anus mundi” tyle było poświęcenia, odwagi, miłości drugiego człowieka, a więc zjawisk w tych warunkach – zdawać by się mogło – zgoła niemożliwych, to właśnie dzięki tej wewnętrznej wolności.
Kto nie buduje, musi burzyć.
Po wielu latach pracy psychiatra czasem nabiera przekonania, z którym się na ogół nie zgadza, że ci, którzy są jego pacjentami, są w jakimś sensie lepsi i głębsi od tych, którzy nie są uważani za innych. Wyraziła tę myśl (...) jedna z pielęgniarek: Do nas trafiają ci, którzy więcej czują i widzą.
Światy marzenia sennego i rzeczywistości nie są tak ostro oddzielone, jak się to powszechnie przyjmuje, i oba przeplatają się ze sobą. A poczucie rzeczywistości, które towarzyszy każdemu z nich z osobna, ale nigdy obu razem, przy braku ostrej granicy między nimi ulega zachwianiu. I gdy dokładniej przyjrzeć się poczuciu rzeczywistości, to nie jest ono tak pełne i mocne, jak by się w pierwszej chwili zdawało.
U młodych samobójstwo jest wołaniem o pomoc, u starych jest tylko wołaniem o śmierć.
Wśród narodów europejskich Polacy są zaliczani do histeryków.
Zarówno przebywanie w obozie koncentracyjnym, jak schizofrenia są przeżyciami przekraczającymi granice ludzkiej wytrzymałości i dlatego ślad jaki po sobie zostawiają, może być podobny.
Komentarze
Prześlij komentarz