Niepełnosprawni

Błąd, choroba

Odkąd pamiętam, zawsze wzruszenie serca wzbudzały we mnie osoby, które posiadały jakiś defekt fizyczny, z reguły uniemożliwiający w pełni sprawne funkcjonowanie. Przeważnie takie upośledzenie wynikające z błędów genetycznych czy przebytej choroby. Chodzi o kogoś, kto musi sobie radzić z jakimś porażeniem, gdy ma odwróconą stopę, zniekształcone stawy kolanowe czy biodrowe i porusza się z dużą trudnością. Ale także braki związane ze wzrokiem, czy zniekształceniem twarzy lub innej części ciała. Akceptujemy, iż starość wiąże się z ograniczeniem pewnych funkcji, z przemijaniem, często z chorobą. Powolnym umieraniem. Jednak widok osób młodych zmagających się z brakiem pełnej sprawności zawsze powodował kłucie w moim sercu. Oczywiście, taki też jest świat i niewiele na to możemy obecnie poradzić. Ale pomimo wszystkiego, bardzo szkoda mi takich osób. Nie znaczy, że te osoby są nieszczęśliwe. Tego nie mogę wiedzieć, mijając taką osobę na ulicy. Mogą emocjonalnie być szczęśliwsze niż osoby w pełni zdrowe fizycznie. Na pewno jednak zmagają się z rzeczywistością, sprawia im trudność wiele czynności, ból, może pragnienie czegoś smuci ich, gdy widzą, że ktoś może biegać, wspinać się, jeździć na rowerze. Takie zwykłe czynności, ich brak, może boli najbardziej. Prawdopodobnie większość z osób sprawnych nie myśli o tym, co posiada. Po prostu żyje się i zajmuje się kolejnymi wyzwaniami. Nie docenia tego, co jest "normalności" w pewnym sensie. Gdy się pomyśli, jak ktoś musi przygotowywać się do wyjścia, ile czasu na to poświęca, jaki może sprawiać to ból fizyczny, to świat przedstawia się z innej perspektywy.

Codzienność

Znów zobaczyłem taką osobę. Mężczyzna, w wieku ok. 35 lat. Stał przy przejściu dla pieszych. Miał jakiś paraliż mięśni twarzy, szyi, upośledzenie z tym związane. Jego głowa poruszała się miarowo na boki, w niewielkich odległościach. Z powodu jakiegoś upośledzenia, zadarta nieco do góry. Usta nieco zniekształcone. Rozglądał się, kiedy może przekroczyć przejście, a samochody wciąż jechały. Smutno mi się zrobiło. Pomyślałem, jak może wyglądać jego życie. Bywa, że takie osoby nie mają partnerów, ponieważ kobieta/mężczyzna chcą w pełni sprawnych partnerów, mieć dzieci nie obciążone genetycznie. Choć nie musi tak być. Przecież umysłowo, emocjonalnie, to osoby czułe, sprawne. Mam nadzieję, że tacy ludzie (ów mężczyzna, a jakiś czas temu taka kobieta, z niewykształconą ręką) mają kogoś bliskiego przy sobie. Aby codzienność była piękniejsza w chwilach najważniejszych.